پايان

 كاش می دانستی
چشم هایم  زشكوفایی عشق تو فقط می خواند
كاش می دانستی
عشق من معجزه نیست
عشق من رنگ حقیقت دارد
اشك هایم به تمنای نگاه تو فقط می بارد

كاش می دانستی
پسري هست كه احساس تو را می فهمد
پسري از تب عشق تو دلش می گیرد
پسري از غمت امشب، به خدا می میرد

كاش می دانستی
تو فقط مال منی
تو فقط مال همین، قلب پر احساس منی

شب من با تو سحر خواهد شد
تو نمی دانی من
چقدر عشق تو را می خواهم
تو صدا كن من را
تو صدا كن من را كه پر از رویش یك یاس شوم
تو بخوان تا همه احساس شوم

كاش می دانستی
شعرهای دل من پیش نگاه تو به خاك افتاده است
به سرم داد بزن
تا بدانم كه حقیقت داری
تا بدانم كه به جز عشق تو این قلب ندارد كاری

باز هم این همه عشق
این همه عشق برای دل تو ناچیز است
آسمان را به زمین وصل كنم؟
یا كه زمین را همه لبریز ز سر سبزی یك فصل كنم؟
من به اعجاز دو چشمان تو ایمان دارم
به خدا گر تو نباشی
بی تو من یك بغل احساس پریشان دارم 

سلام به همه دوستای عزیزم که توی این مدتم که داشتم دوره آموزشی سربازی را می گذراندم تنهام نگذاشتند و با ایمیلهای پر از محبتشون من را شرمنده خودشون کردند.

بزودی چند تا عکس هم از دوران آموزشی براتون می زارم چون به بچه های هم خدمتی قولش را داده بودم.

و اما شعر امروز که امیدورام خوشتون بیاد.

آواز عاشقانه ما در گلو شكست
حق با سكوت بود، صدا در گلو شكست

ديگر دلم هواي سرودن نمي كند
تنها بهانه دل ما در گلو شكست

سر بسته ماند بغض گره خورده در دلم
آن گريه هاي عقده گشا در گلو شكست

اي داد، كس به داغ دل باغ دل نداد
اي واي، هاي هاي عزا در گلو شكست

آن روزهاي خوب كه ديديم، خواب بود
خوابم پريد و خاطره ها در گلو شكست

"بادا" مباد گشت و "مبادا" به باد رفت
"آيا" ز ياد رفت و "چرا" در گلو شكست

فرصت گذشت و حرف دلم نا تمام ماند
نفرين و آفرين و دعا در گلو شكست

تا آمدم كه با تو خداحافظي كنم
بغضم امان نداد و خدا ... در گلو شكست

ديدن روی گل و سير چمن نيست بهار
به خدا بی رخ معشوق ، گناه است ! گناه !
آن بهار است كه بعد از شب جانسوز فراق
به هم آميزد ناگه ... دو تبسم : دو نگاه !

سال نو را به همتون تبريك مي گم.اميدوارم سالي پر از شادي موفقيت وسربلندي داشته باشيد.

***به نام تنها***

كاش مي شد كه كسي مي آمد

اين دل خسته ي ما را مي برد

چشم ما را مي شست

راز لبخند به لب مي آموخت

كاش مي شد دل ديوار پر از پنجره بود

و قفس ها همه خالي بودند

آسمان

آبي بود

و نسيم روي آرامش انديشه ي ما مي رقصيد

كاش مي شد كه غم و دلتنگي راه اين خانه ي ما گم ميكرد

و دل از هر چه سياهي ست رها مي كرديم

و سكوت

جاي خود را به هم آوايي ما مي بخشيد

و كمي مهربانتر بوديم

كاش مي شد دشنام

جاي خود را به سلامي مي داد

گل لبخند به مهماني لب مي برديم

بذر اميد به دشت دل هم

كسي از جنس محبت غزلي را مي خواند

و به يلداي زمستاني و تنهايي هم

يك بغل عاطفه ي گرم

به مهماني دل مي برديم

كاش مي فهميديم

قدر اين لحظه  كه در دوري هم مي رانديم

كاش مي دانستيم

راز اين رود حيات

كه به سر چشمه نمي گردد باز

كاش مي شد مزه ي خوبي را

مي چشانديم به كام دلمان

كاش ما تجربه اي مي كرديم

شستن اشك از چشم

بردن غم از دل

همدلي كردن را

كاش مي شد كه كسي مي آمد

باور تيره ي ما را مي شست

و به مي فهماند :

دل ما منزل تاريكي نيست

اخم بر چهره بسي نازيباست

بهترين واژه همان لبخند است

كه ز لب هاي همه دور شده ست

كاش مي شد كه به انگشت نخي مي بستيم

تا فراموش نگردد كه هنوز انسانيم

قبل از آني كه كسي سر برسد

ما نگاهي به دل خسته ي خود مي كرديم

شايد اين قفل به دست خود ما باز شود

پيش از آني كه به پيمانه ي دل باده كنند

همگي

زنگ پيمانه ي دل مي شستيم

كاش در باور هر روزه ي مان

جاي ترديد نمايان مي شد

و سوالي كه چرا سنگ شديم؟؟

و چرا خاطر دريايي مان خشكيده ست؟؟

كاش مي شد كه شعار

جاي خود را به شعوري مي داد

تا چراغي گردد

دست انديشه ي مان

كاش مي شد كه كمي آينه پيدا مي شد

تا ببينيم در آن

صورت خسته ي اين انسان را

شبح تار امانت داران

كاش پيدا مي شد

دست گرمي كه تكاني بدهد

تا كه بيدار شود خاطره ي آن پيمان

و كسي مي آمد و به ما مي فهماند:

از خدا دور شديم

....

"كاشكي" واژه ي درد آور اين دوران است

"كاشكي" جامه ي مندرس اميدي ست

كه تن حسرت خود پوشانديم

كاش مي شد كه كمي

لااقل

قدر وزن پر يك شاپركي

ما مسلمان بوديم!!!

* شعر از : كيوان شاهبداغي *